چرا آمریکا به دنبال دیگرهراسی است؟

«برای این که جمهوری اسلامی را منزوی کنند، ایران هراسی را عمومی می کنند. مرتباً حرف پشت سر حرف می آورند. نه؛ ایران طرفدار ملت هاست، طرفدار مظلومین است. جمهوری اسلامی با ظلم مخالف است، با ظالم مبارزه می کند، در مقابل زورگویی و زیاده خواهی ظالمان و مستکبران هم با همه ی وجود می ایستد و عقب نشینی نمی کند.» (بخشی از بیانات رهبر حکیم انقلاب اسلامی در جمع مردم گیلان غرب، 23 مهر ماه، 1390)
کشتار جمعی رسانه ای
«دیگری هراسی» یکی از تکنیک های رسانه ای غالب و بخشی از سیاست خارجی ایالات متحده ی آمریکا طی دو قرن گذشته و خصوصاً پس از جنگ جهانی دوم است. «ایران هراسی» که در بیانات رهبر آینده اندیش انقلاب اسلامی در گیلان غرب منعکس شده است، اشاره به همین سیاست دیگری هراسی آمریکایی دارد. دولت های آمریکایی در پیوند با نظام سلطه آمیز سرمایه داری همواره در کنار ظلم گسترده و فجایع کشتار جمعی فراگیر خود، دست به تخریب و سیاه نمایی های رسانه ای همان جمعیت مظلوم زده اند و در واقع، ظلمی روی ظلم را به عنوان منش و روش مواجهه با دیگران قرار داده اند. ظلم دو گانه و ظلم مضاعف از طریق کشتار جمعی در عرصه ی واقعی و تخریب و سیاه نمایی و هراس آفرینی نسبت به همان ملت از خصلت های استکباری آمریکا در دهه های گذشته بوده است.
دیگری هراسی یک جنگ فرهنگی است که می تواند زمینه ساز جنگ نظامی باشد یا این که به دنبال جنگ نظامی علیه دیگران به وجود بیاید. عرصه ی دیگری هراسی در فضای رسانه ای امروز و نیز در فضای مجازی (عاملی، 1390) از دامنه و سیطره ی بسیار گسترده و پیچیده ای برخوردار است که به رغم رسانه ای بودن آن و در بسیاری از موارد که غیر واقعی است، انعکاسی واقعی در افکار عمومی جهان پیدا می کند.
چهار هدف برای دیگری هراسی
دیگری هراسی چهار هدف عمده را دنبال می کند: نخست «فرو ریختن دیگری از درون»؛ به گونه ای که تلاش های عدالت جویانه و مقاومتی علیه نظام سلطه را متوقف کند، همان گونه که سیاست دیگری هراسی و فجایع کشتار جمعی در ژاپن و ویتنام به صورت موقت، مقاومت آنها را در هم شکست.
هدف دوم «مشروعیت بخشیدن به جنگ در صورت ضرورت» است. مثلاً از سال 1943 فعالیت های گسترده ای را برای مخدوش کردن چهره ی ژاپن و تبدیل ژاپن به هراس بزرگ انجام دادند تا بالاخره در سال 1945 بمب های هسته ای را بر سر مردم هیروشیما و ناکازاکی فروریختند.
هدف سوم «ایجاد شرایط اضطراری برای شکستن قاعده های بین المللی» و توسعه ی ظلم است. شرایط اضطراری همواره بسترساز سیاسی و اجتماعی امور غیر متعارف بوده و هست. اگر دیگری بسیار هراسناک باشد، شرایط افکار عمومی را برای اقدامات غیر متعارف فراهم می کند. با همین نگاه، فجایع تاریخی در ژاپن، ویتنام، کره، افغانستان و عراق به وجود آمده است.
هدف چهارم «تشویق تجارت جنگ» در جهان است. شرایط هراسناک بین المللی همواره عامل مهمی برای رونق و تشویق بازار جنگ بوده است. لذا تجار سلاح های نظامی، همیشه نیاز به فضای هراسناک دارند. کمپانی های تازه متولدشده ی بسیاری مانند شرکت «هالی برتون» در ذیل سیاست مداران آمریکایی مثل «دیک چنی» به وجود می آیند و صاحب درآمدهای میلیاردی در بستر فضای جنگ می شوند. فضای هراس های بزرگ و جنگ در قالب ژاپن هراسی، کره هراسی، افغان هراسی و ایران هراسی موجب توسعه های خیره کننده ی تولید سلاح های کشتار جمعی و تجارت مافیایی این سلاح ها می شود.
فاجعه ی عظیمی که دولت آمریکا و با دستور مستقیم رئیس جمهور وقت یعنی «ترومن» در اوت 1945 و در دو شهر هیروشیما و ناکازاکی به بار آورد، به دنبال ژاپن هراسی و با تخریب فراگیر ژاپن در بین دو جنگ جهانی اول و دوم بود. در این فاجعه آمریکایی ها دو بمب اتمی را بر سر مردم ژاپن فروریختند و بیش از 220 هزار نفر را قتل عام کردند.
جهان بدون آمریکا تاریک است!
در آغاز جنگ جهانی دوم، صنعت سینمایی آمریکا فیلم مستند «فرانک کاپرا» را که مأموریت «ژاپن هراسی» را بر عهده داشت، وارد عرصه ی اجتماعی کرد. این فیلم که اولین بار برای ارتشیان آمریکا به نمایش گذاشته شد و جایزه ی برترین فیلم برگزیده را نصیب خود کرد، ابتدا به عنوان یک فیلم آموزشی برای دپارتمان جنگ آمریکا تهیه شد و برای بیش از 9 میلیون کارگزار ارتش آمریکا به نمایش درآمد. در سال 1943 نمایش عمومی این فیلم آزاد شد. عنوان این فیلم «چرا ما می جنگیم» بود. این فیلم دولت آمریکا را به عنوان صاحب یک ایدئولوژی برتر برای نظم جهانی و جنبه ی عمومیت یافته ی فیلم «مای آمریکایی» معرفی کرده است. در سراسر این فیلم، آمریکا به عنوان یک شعار بزرگ مطرح می شود.
تمایز قائل شدن بین «ما» آمریکاییان و «دیگران» و تفاوت هایی که بین جهان آمریکاییان و جهان دیگران وجود دارد، جنبه ی دیگر توجه استثناگرایانه ی تهیه کننده ی فیلم فوق است. در سایه ی این نگاه، مفهوم »آمریکاگرایی« به مخاطب تفهیم می شود. لیبرالیسم، مردانگی، مسیحیت، بومی گرایی و نژادپرستی در سراسر این فیلم به عنوان عناصر اصلی شخصیت شهروندی در آمریکا معرفی می شود. از سوی دیگر، چهره ی ژاپنی به عنوان یک قوم بی رحم، وحشی و خطرناک بازنمایی می شود.
از نظر »مارک راپرت« (2000:20) شخصیت پردازی در این فیلم و تمایزهایی که بین نظم نوین آمریکایی مبتنی بر سلطه ی ایدئولوژیک و جهان دیگران ارائه شده، معرف ایدئولوژی و جهان بینی آمریکایی در دوران جنگ جهانی اول و اوایل جنگ جهانی دوم است. در دو جهان ترسیم شده ی کاپرا، یک جهان عبارت است از: جهان روشنایی و جهان آزادی و دموکراسی و جهان دیگر همانا جهان تاریکی، زور و تجاوز و بی عدالتی است. البته آمریکا مصداق همه ی روشنایی ها، نیکی ها و خوبی ها فرض شده و جهان غیر آمریکا، جهان تاریکی تلقی شده است. نهایتاً این فیلم کوشیده تا یک برداشت تند و سیاه را نسبت به ژاپنی ها که طرف جنگ آمریکا بودند، نشان دهد.
ژاپنی ها به عنوان کسانی معرفی شده اند که عقلانیت و مدنیت ندارند و از باورهای بنیادگرایانه ی خرافی برخوردارند؛ مردمانی که روحیه ی کورکورانه دارند و بدون اندیشه و فکر، عمل می کنند. ژاپنی ها در این فیلم به عنوان مردمی مطرح شده اند که به صورت خرافی، خدای امپراطوری خود را عبادت می کنند. نمایشی از پیروزی بی رحمانه ی ژاپن بر چین، به عنوان نمونه ی برخوردهای ظالمانه ی ژاپنی ها به نمایش گذاشته شده است. قتل عام کودکان چینی و اجساد له شده ی مردم شانگهای در زیر تانک های ژاپنی، نمونه هایی از روحیه ی جنگ طلبانه ی ژاپنی ها معرفی شده است. پیام این نمایش، هشدار به مردم آمریکا است؛ که اگر آماده ی جنگ پیروزمندانه نباشند، ژاپنی ها با بی رحمی تمام بر آنها غلبه خواهند کرد و خانواده، آزادی و زندگی آنها را به خطر خواهند انداخت.
آمریکایی ها مظهر تمام خوبی ها!
آن چه که فرانک کاپرا در این فیلم به نمایش گذاشته، در بسیاری از آثار هالیوود و سیاست های بین المللی دولت آمریکا در نیمه ی اول و دوم قرن بیستم و نیز در آغاز هزاره ی سوم به وضوح دیده می شود. سیاستی که از یک طرف برتری فرهنگی، رفاه اجتماعی و عقلانیت فردی، سیاسی و فرهنگی آمریکایی ها را به نمایش می گذارد و از طرف دیگر عقب افتادگی، گرفتاری، ناکارآمدی و عدم برخورداری از عقلانیت و مدنیت ملل دیگر را مطرح می کند. از یک طرف استمرار عدالت و آزادی را در گرو غلبه ی بر جهان غیر آمریکا می داند و از طرف دیگر بربریت و ضد دموکراسی بودن را از خصیصه های دشمن می انگارد. این ادبیات غالب رؤسای جمهور آمریکا قبل از جنگ جهانی اول تا کنون بوده است.
ویلسون در ایام جنگ جهانی اول به طور صریح و روشن می گوید: «هدف ما برقراری اصول صلح و عدالت در جهان و مقابله با خودخواهی و قدرت های زورمدار و برقراری شرایطی است که مردم آزاد باشند و از یک اقتدار و اختیار خود راهبر برخوردار باشند. چنین شرایطی نیازمند اقدامات جدی است». (راپرت، 2000:23).
هنس جوز(2003) نویسنده ی آلمانی، در کتاب جدیدش با عنوان «جنگ و مدرنیته، مطالعه ی تاریخ خشونت در قرن بیستم» می نویسد: «در حالی که انتظار می رفت مدرنیته منشأ ظهور عقلانیت صلح آمیز باشد، جهان در قرن بیستم شاهد توسعه ی جنگ و ظهور جنگ صنعت و ظهور جنگ های بزرگ در جامعه ی جهانی شد.» «همان طور که تاریخ جنگ های بزرگ نشان می دهد، بخش بزرگی از جنگ های بزرگ یا در غرب بوده یا توسط غرب حمایت و دامن زده شده است.» (گیدنز، 1989)
کشته شدن نزدیک به صد میلیون انسان در قرن بیستم در اثر جنگ که بخش مهمی از آن مربوط به جنگ جهانی اول و دوم است، بخشی از خسارت های جنگ را بیان می کند؛ دیدگاهی که جنگ را عامل ساخته شدن دولت می داند، (تیلی، 1989) نوعی از ایدئولوژی را با خود همراه می کند که برای دست یابی به قدرت، هیچ مانعی را به رسمیت نمی شناسد.
به همین دلیل است که مهم ترین سازمان بین المللی جهان، یعنی سازمان ملل که محصول شکست ها، خسارت ها و بحران های بعد از جنگ جهانی دوم است، در برابر ظلم های بزرگ، ساکت است و اقدامات سلطه آمیز آمریکا در جهان را مسکوت می گذارد.
با ما باشید یا بمیرید!
تفکر جنگ، «تفکر یا با مایید یا بر ما» و «یا با مایید یا باید بمیرید»، ریشه ی قدیمی تری در فرهنگ سیاسی آمریکا دارد. در آغاز، این خطاب نفرت آمیز در حوزه ی جنگ های داخلی آمریکا مطرح بود و سپس تبدیل به یک دیپلماسی بین المللی شد. تصویر زیر که متعلق به سال 1776 است، بخشی از این نگاه را منعکس می کند. در این تصویر «به ما بپیوندید یا بمیرید» به عنوان یک نماد فکری آشکار است. امروز نیز همچنان این نگاه خودخواهانه در تفکر سیاسی آمریکا موج می زند. دیگری هراسی، چه در شکل فرهنگی و چه در شکل نظامی، ادامه ی همین تفکر سلطه آمیز است.
افزایش آگاهی و آرزوی عدالت
اسلام هراسی، شیعه هراسی و ایران هراسی با پیروزی انقلاب اسلامی ایران به عنوان یک جنگ فرهنگی آغاز شد. جنگ عراق علیه مردم مسلمان ایران در ادامه ی این جنگ فرهنگی صورت گرفت. کینه توزی های بعد از جنگ نیز ادامه ی همین جنگ فرهنگی علیه انقلاب اسلامی ایران است. در واقع ایران هراسی بنیان سیاست خارجی آمریکا، سیاست رسانه ای آمریکا و سیاست های تهاجمی آمریکا بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران را تشکیل می دهد و برخاسته از یک تکنیک قدیمی است که طی دهه های گذشته نسبت به دیگرانی که هدف معکوس برای اهداف سلطه آمیز آمریکا محسوب می شده، به کار گرفته شده است.
تفاوتی که پس از گذشت نزدیک به دو قرن تلاش فراگیر در جهت «آرزوی مرگ برای دیگران» و تلاش برای کشتار جمعی نظامی و فرهنگی دیگران به وجود آمده، توسعه ی عنصر «آگاهی فراگیر جهانی» از یک سو و از سوی دیگر «خستگی و نفرت فراگیر نسبت به ظلم» و وجود آرزوی عدالت در میان ملل جهان است.
وال استریت و هراس آمریکایی!
آگاهی و حس نوستالژیک نسبت به برقراری عدالت جهانی، «دروغ های بزرگ آمریکا» را برملا ساخته است. اگر چه هیروشیما و ناکازاکی و جنگ های نمادین دهه های اخیر آمریکا در عراق و افغانستان، «هراس عمومی نسبت به آمریکا» را به وجود آورده و بسیاری از دولت های جهان را وادار به سکوت در مقابل ظلم کرده است، اما امروزه ما شاهد یک «بیداری جهانی مردمی» هستیم. نمونه های این بیداری جهانی را در بیداری اسلامی در مصر، تونس، یمن، بحرین، لیبی، اردن و عربستان می توان دید. توسعه ی این بیداری عدالت خواهانه و منتهی به مقاوت فراگیر در مقابل ظلم را نیز می توان در وال استریت مشاهده کرد که منجر به اعتراضات عمومی در نزدیک به هزار شهر جهان شده است.
دیگری هراسی در محیط جهل و سازش با ظلم از یک توان موقت برخوردار است. بازنمایی های دروغین در دوره ی محدودی موجب غبار غفلت در میان مردم می شود، اما ظهور شعله های آگاهی و بیداری ضمیر عدالت جویانه، پایانی جدی برای ظلم و سلطه محسوب می شود. جهان جدید، جهان توسعه ی دسترسی ها به اطلاعات و دانش است و جهان نوید داده شده ی مهدوی است که عنصر آگاهی و پذیرش عدالت در میان مردم صدچندان می شود.
مردم دوره ی ظهور امام عجل الله تعالی فرجه الشریف جویای عدالت و شنوای حق هستند، نسبت به حق کرنش می کنند و در برابر ظلم فریاد برمی آورند. از این منظر نیرنگ دیگری هراسی -چه در شکل ژاپن هراسی، چه در ساز و کار اسلام هراسی، شیعه هراسی و ایران هراسی- دیگر کارآمد نیست. بلوغ بشر امروزی و عقلانیت جهانی، مانعی جدی در برابر ظلم های خاموش و ظلم های تزیین شده با دموکراسی و لیبرالیسم است.
منبع: پایگاه اطلاع رسانی حضرت آیت الله خامنه ای
/ 0 نظر / 8 بازدید